Niet zo… maar zo 5: De engelbewaarder

Lees voor met webReader

 Niet zo de engelbewaarder

Allerlei voorlichting over blinden en hun streven naar zelfstandigheid, leidt er wel eens toe dat sommige mensen, uit eerbied voor deze zelfstandigheid, aarzelen hun diensten aan te bieden; ook al zien ze dat een blinde het op straat, in een station of elders, het moeilijk heeft om de weg te vinden.

Als een soort engelbewaarder gaan ze hem dan vlak op de hielen volgen. Dit, om een dreigende botsing tegen een of andere hindernis, toch nog tijdig te kunnen voorkomen. Een bovenstebeste bedoeling natuurlijk! Vooral omdat ze geloven dat de blinde hier niets van zal merken.

In veel gevallen, maar zeker als hij zich verplaatst, zijn alle zintuigen van de blinde tot het uiterste gespannen. Op die manier moet hij immers het gemis van het waarnemen met de ogen opvangen. Dat gehoor hierbij een hoofdrol speelt, zal wel niemand verbazen. In een minimum van tijd heeft hij dus ontdekt, dat hij een ‘engelbewaarder’ gekregen heeft. Verre van een hulp of een geruststelling voor hem te zijn, gaat dit hem van zijn andere waarnemingen afleiden. Duurt dit echter een tijdje, dan kan dit hem verschrikkelijk op de zenuwen gaan werken. Zoals al eerder gezegd: aarzel nooit uw hulp vriendelijk aan te bieden, maar speel in geen geval engelbewaarder. Ondanks uw goede bedoeling wordt u dan eerder een lastig duiveltje, dat men liefst zo vlug mogelijk kwijt raakt.

Print Friendly
Dit bericht is geplaatst in Educatief, Niet zo... maar zo, Prikbord. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *